U kogo najlepiej?

Najlepszy kandydat do regulowanej opaski żołądkowej.

Wytyczne zostały ustalone przez National Institute of Health (USA):

  1. Pacjent powinien przekroczyć idealną masę ciała o 45 kg.
  2. Nie może mieć zaburzeń hormonalnych lub metabolicznych, które są przyczyną otyłości.
  3. Powinien mieć potwierdzone powikłania otyłości (fizyczne, psychologiczne, socjologiczne lub ekonomiczne), które mogą ustąpić po redukcji masy ciała: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, bezdechy nocne, choroba zwyrodnieniowa stawów i inne.
  4. Pacjent powinien rozumieć znacznie proponowanego zabiegu, jego ryzyko i powikłania.
  5. Pacjent musi zdawać sobie sprawę, że po zabiegu operacyjnym musi pozostać w kontroli lekarskiej przez wiele lat.
  6. Pacjent powinien wcześniej przebyć próbę zachowawczego leczenia otyłości.

W niektórych przypadkach pacjenci, których waga nie przekracza wagi idealnej o 45 kg mogą być również zakwalifikowani do zabiegu operacyjnego. Dzieje się tak w przypadku, gdy istnieją poważne problemy zdrowotne, które mogą ustąpić/zmniejszyć się po redukcji masy ciała


Opisane powyżej warunki powodują, że metoda opaski regulowanej zakładanej laparoskopowo LAP-BAND może być idealna dla Ciebie, gdy:

  • Masz skończone 18 rok życia
  • Kryteria wagowe:
    • BMI jest równe lub większe 40 lub
    • waga jest dwa razy tyle, ile powinna wynosić waga idealna lub
    • waga ciała o 45 kg więcej niż wynosi waga idealna lub
    • BMI 35 lub więcej ale jednocześnie choroba, która powstała w następstwie otyłości
  • Twoje kłopoty z otyłością trwają ponad 5 lat
  • Twoje próby schudnięcia dają jedynie efekty na krótki czas – potem znowu waga wzrasta do poprzedniej
  • Nie masz chorób, które prowadzą do nadwagi (choroby gruczołów dokrewnych np. tarczycy, nadnerczy, itd.)
  • Nie przyjmujesz leków, których efektem ubocznym jest otyłość (np. leki psychotropowe)
  • Jesteś zdecydowany/a na radykalną zmianę w sposobie odżywiania i podjęcie aktywności fizycznej
  • Chcesz współpracować z lekarzami w zakresie leczenia swojej otyłości – masz świadomość, że leczenie nie skończy się wraz z założeniem opaski żołądkowej
  • Nie nadużywasz alkoholu, nie jesteś uzależniony/a od leków
  • Umiesz powstrzymać się od słodyczy, nie masz ataków obżarstwa

Osoby niepełnoletnie muszą się leczyć u specjalistów zajmujących się leczeniem nadwagi u młodzieży (link)


slider_fdaNajnowsze zalecenia: opaska żołądkowa już od BMI=30

W 2011 roku amerykańska agencja FDA (US Food and Drug Administration) rozszerzyła wskazania do regulowanej opaski żołądkowej również dla pacjentów z BMI 30-34 oraz mających schorzenia zależne od otyłości (cukrzyca, nadciśnienie, nieprawidłowy skład tłuszczy w osoczu, zaburzenia snu, bezpłodność, itd.). 


Q@APytania i odpowiedzi

  • Mam wysokie BMI, ale po raz kolejny schudłem na diecie. Wiem, że mój spadek wagi nie potrwa długo. Czy są u mnie wskazania do zabiegu chirurgicznego?

Przy kwalifikacji do chirurgii nie zwraca się uwagi na przejściowe zmiany wagi ciała (np. po głodówce). Ocenia się typową wagę pacjenta. Gdy w toku przygotowania do leczenia chirurgicznego u chorego dojdzie do zmniejszenia masy ciała – to tym lepiej. Łatwiej będzie i pacjentowi i chirurgowi. Również wynik leczenia będzie lepszy, gdyż chudnięcie zacznie się od niższej wagi. Niższa waga podczas operacji – to mniejsze niebezpieczeństwo powikłań.

Leczenie chirurgiczne jest również celowe u chorych, którzy znacząco schudli w ramach leczenia zachowawczego, ale nie są w stanie utrzymać niższej masy ciała i ponownie zaczynają tyć. Przykładowo, pacjent zgłaszający się do lekarza po odchudzającej terapii lekowej może mieć BMI 33. Stwierdza, że zaczyna ponownie tyć i z tygodnia na tydzień wraca do swojej poprzedniej wagi, która w przeliczeniu na BMI wynosiła 37. Wówczas mniejsze znaczenie ma aktualna waga – decyzję podejmuje się w oparciu o wagę typową dla chorego.

  • Dlaczego takie a nie inne wartości BMI decydują o operacji?

Za wartościami BMI, które są podstawą kwalifikacji do leczenia operacyjnego (np. BMI 30) nie kryje się za tym jakaś „wielka nauka”, żmudne dociekania czy kontrola wielu operowanych chorych. Wartości te to wynik uzgodnienia „konsensusu” podjętego na jednej z pierwszych konferencji naukowych.
Przez wiele lat uważano, że leczenie chirurgiczne może być podjęte jedynie wówczas, gdy trwałej redukcji masy ciała nie uzyskano metodami zachowawczymi. Wskazane było by pacjent leczył się dietą, tabletkami, ćwiczeniami pod nadzorem lekarza. Teraz podejście jest inne, gdyż wykazano bezskuteczność leczenia zachowawczego otyłości olbrzymiej. Zmuszanie pacjenta, aby próbował wielu innych sposób przed operacją jest postępowaniem bezsensownym. Wniosek jest jeden: gdy jest otyłość olbrzymia – pacjenta należy operować.

  • Mam BMI 29. Czy są u mnie wskazania do leczenia chirurgicznego?

pytanieNa pewno należy takie leczenie rozważyć. Trzeba ocenić, jak waga zmieniała się w ostatnich latach. Czy co roku wzrastała o kilka kg? Oznacza to, że za kilka lat pacjent będzie spełniał „oficjalne” kryteria wagowe. Czy warto czekać kilka lat, aż waga odpowiednio wzrośnie? Osobiście wydaje mi się, że NIE. Trzeba operować.
Innym kryterium, jakie bym rozważył w takiej sytuacji jest obciążenie rodzinne. Czy któreś z rodziców, rodzeństwa ma znaczną otyłość? Jeżeli tak, to możemy się spodziewać obciążenia genetycznego – a więc przed kłopotami z wagą pacjent nie ucieknie. To też są silne wskazania do chirurgii.
Następną kwestią jest zaangażowanie przeszłe i obecne pacjenta w leczenie swojej -początkowo nadwagi – a później otyłości. Gdy życie danego pacjenta to była stała „walka z kilogramami” to wskazania do chirurgii są oczywiste.
Gdy u pacjenta z „niższym” BMI występują jednocześnie poważne choroby, np. cukrzyca – na pewno leczenie chirurgiczne należy rozważyć. Obecnie toczą się badania naukowe nad zastosowaniem chirurgii bariatycznej w leczeniu chorób metabolicznych. Wyniki są bardzo dobre. W niedalekiej przyszłości być może wskazaniem do typowych operacji bariatrycznych będzie nie tylko wysoka waga ale np. cukrzyca.

  • Mam 60 lat i jestem otyły. Czy na leczenie chirurgiczne nie jest za późno?

Jednym z dyskusyjnych aspektów chirurgicznego leczenia otyłości jest granice wiekowe chorych, w których to leczenie można zaproponować. Wg danych amerykańskich operuje się chorych w wieku między 18. a 62. rokiem życia. W Europie górną granicą jest 60. rok życia. Trudno jest sprecyzować reguły dla osób starszych; każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie. Możliwe jest także operowanie pacjentów po 60. roku życia, jeżeli ich stan ogólny na to pozwala.
Wydłużenie życia po operacji otyłości (bariatrycznej) u takich chorych – jest mało prawdopodobne, ale możliwa jest poprawa jego jakości. W najnowszych zaleceniach amerykańskich podkreśla się dobre efekty chirurgicznego leczenia otyłości nawet po 70 roku życia. Precyzyjne granice wiekowe są jednak trudne do zdefiniowania i bardziej zależą od stanu biologicznego chorego niż wieku metrykalnego.

  • Mam 17 lat i jestem otyła. Czy na leczenie chirurgiczne nie jest za wcześnie?

Chirurgiczne leczenie otyłości dzieci i młodzieży może nasuwać duże wątpliwości. W przeszłości operowanie pacjentów przed 18. rokiem życia było niedopuszczalne. Obecnie jest zgoda na obniżenie dolnej granicy wieku, o ile nastolatek ma prawidłowo rozwiniętą sylwetkę. Leczenie takie – przy identycznych kryteriach, jak u dorosłych – powinno być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach. Ja w mojej prywatnej praktyce nie operuję młodzieży a wyłącznie osoby pełnoletnie.


To wiemy na pewno!

 

  • W europejskich rekomendacjach z 2008 roku potwierdzono dobitnie, że chirurgia jest najefektywniejszym postępowaniem w zakresie: trwałej obniżki masy ciała, likwidacji chorób współistniejących, a w efekcie – podwyższenia jakości życia.
  • W wiarygodnych badaniach wykazano, że u chorzy z otyłością patologiczną leczeni operacyjnie żyją dłużej w porównaniu do grupy osób z podobną otyłością – leczonych zachowawczo.
  • Wskazania do chirurgicznego leczenia otyłości są jasno sprecyzowane i nie omówienie z pacjentem takiego postępowania może być uważane za błąd.
  • Lekarz powinien przedstawić argumenty za i przeciw takiemu leczeniu, natomiast sama decyzja powinna być ostatecznie podjęta przez pacjenta.
  • Choremu należy uświadomić ryzyko życia z otyłością, z drugiej strony – postępowania operacyjnego.

Czyli, jaki powinien być pacjent by go operować?

  • otyły (spełniać odpowiednie kryteria wagowe plus ew. kryteria dodatkowe)
  • pełnoletni 
  • zmotywowany – chcący na prawdę się odchudzić (wieloletnie zaangażowanie w leczeniu otyłości)
  • dobrze poinformowany o planowanym leczeniu
  • z realistycznymi oczekiwaniami
  • akceptujący ryzyko operacji

 


sd konsultacje

next